Tot voor kort had het woord “prutsen” voor mij een negatieve connotatie. Prusten in de zin van niet goed genoeg zijn, half werk leveren, iets niet afmaken,….. Het is een woord dat we allemaal kennen. Wikipedia noemt prutsen “slecht werk leveren” en in het puzzelwoordenboek vind ik veel synoniemen terug: beunhaas, broddelaar, foefelaar, onbekwaam mens, slechte knutselaar, slordige werker,….

Prutsen, prutser, gepruts,…Allemaal dingen die we niet willen, toch?

Tot ik enkele weken geleden Hans Verhoeven aan het woord hoorde en hem hoorde zeggen dat hij fier was een prutser te zijn; op weg zijn naar iets, durven experimenteren, soms fouten maken, blijven zoeken naar verbetering, en soms ook toegeven dat we iets niet perfect gedaan hebben. Het resultaat van zijn eigen ontwapenende en zelfrelativerende stijl was heel duidelijk: heel de zaal was stil. Ook ik.

Want zijn we niet allemaal een beetje aan het prutsen? In de vele coachingsgesprekken die we doen komen we vaak mensen tegen die wel heel streng zijn….voor zichzelf. Ze zijn bereid enorm veel tijd in hun job te investeren om toch maar erkenning te krijgen. Blijft deze erkenning uit, dan volgt een periode van grote onzekerheid (en soms nog meer investering). Meer dan eens leidt dit streven naar perfectie tot een platte batterij……

Maar was het niet zo dat Michael Jordan meer shots miste dan hij raak trof?

Gaan we niet voorbij aan de essentie? Slaat onze individualistische maatschappij niet wat te veel door? Zetten we onszelf tegenwoordig niet te veel in de etalage? Verwachten we niet te veel van onszelf? Mogen we nog prutsen? Mogen we nog eens een foutje maken? Moet echt alles in een excelbestandje gegoten worden of kunnen we onze intuitie ook nog horen? Is verder verharden een optie voor onze maatschappij?

Recentelijk ben ik kleiner gaan wonen: weg met het “teveel”, weg met de “rommel”, met de “balast”. Er volgde een periode van veel weggeven of (voor een habbekrats) verkopen.. Maar hand in hand volgde een mentale opkuis. Wat is nog essentieel? Wat is waardevol? Waar wil ik mijn tijd aangeven? Waar hecht ik echt waarde aan? Wat mis ik nog in mijn leven?……..

Een oefening die wel aansluit bij de tijd van het jaar, maar die dit jaar toch veel dieper gaat dan de traditionele eindejaarsvoornemens. Prutsen staat zeker op mijn lijstje: nieuwe dingen ontdekken en leren, mezelf toelaten eens een foutje te maken, nieuwe dingen toepassen, mislukken in bepaalde zaken en dit met de glimlach tegemoet treden, “goed is goed genoeg” niet alleen adviseren maar ook op mezelf toepassen,….. Kortom, mens zijn. Imperfect zijn in een imperfecte wereld. Doelen nastreven met de attitude dat het pad alleen al de moeite waard is…..

“Matteo is onze nieuwe buurjongentje en toen ik recentelijk naar mijn werk vertrok was hij, voor naar school te gaan, nog naar het doel aan het trappen in zijn tuin. Ik stopte even voor een babbeltje tot hij zei: “Nu moet ik wel stoppen met babbelen, Rudi, want ik wil nog wat verder oefenen! Ik word profvoetballer”.

Zal hij Rode Duivel worden? Ik weet het niet. Als het zo is, ben ik alvast zijn eerste fan en dat weet hij. Als het niet zo mag zijn, geniet dan toch van de weg, Matteo! Er komen best leuke dingen op je pad.

Genieten van de rit, blijven trekken aan de boom, wetende dat de boom geen millimeter zal verschuiven,…..het trekken alleen al is de moeite waard…..je verschuift je karakter! Prutsen is een mooie eigenschap. Ich bin ein prutser!

Foto: Hans Verhoeven tijdens zijn presentatie
Wat was dat nu met die boom? https://kyotojournal.org/asian-encounters/how-to-move-a-tree/