>>Lachen in de kerk
Door |2018-10-07T22:04:26+00:007 oktober 2018|

Lachen in de kerk

Het werd me niet in dank afgenomen. Op de meest stille momenten….vond ik het als kind nodig om in de lach te schieten. Ik had het koud en warm tegelijk en wilde niet lachen maar kon tegelijk de drang om te lachen niet onderdrukken…

Nu, zo’n 50 jaar later, besef ik dat het niet aan mij lag, maar aan mijn brein dat nog niet voldoende ontwikkeld was om aan de volwassenen-wereld en zijn normen te voldoen. Meer specifiek is het onze pre-frontale cortex, het voorste gedeelte van ons brein, dat als laatste “matuurt” en net dat gedeelte van ons brein is onder andere verantwoordelijk voor onze beheersing, onze aanpassing aan onze omgeving. Een befaamde test die dit zeer duidelijk weergeeft is de befaamde Marshmallow test. Zoals je kunt zien zijn sommige kinderen reeds heel goed in staat te wachten tot de terugkeer van de onderzoeker en anderen hebben het bijzonder moeilijk! Dit experiment werd exemplarisch voor het verklaren van emotionele intelligentie maar is tegelijk een mooi voorbeeld van de beperkte en geleidelijke ontwikkeling van de prefrontale cortex bij deze kinderen. Deze verdere groei van de prefrontale cortex bereikt zijn maximum rond de leeftijd van 25 jaar. Dit verklaart natuurlijk heel wat irrationeel gedrag tijdens de puberteit…. Logisch nadenken, nuanceren, relativeren, opties zien, emoties beheersen,….zijn allemaal prefrontale functies, ook wel “executieve functies” genoemd. Stemt tot nadenken, niet, als we onze kinderen vragen om volgende keer logisch na te denken?

De prefrontale cortex ontwikkelt zich dus zeer traag, zeker in vergelijking met de andere delen van het brein. Dit maakt dat dit gedeelte van het brein dus ook meer beïnvloed wordt door onze omgeving. Zo weten we dat kinderen die in stressvolle omstandigheden opgroeien minder sterke executieve functies ontwikkelen en dus minder in staat zijn om “het moeilijke te doen” als het nodig is. Deze impact heeft te maken met de negatieve impact van het stresshormoon cortisol op de ontwikkeling van deze regio.

In onze workshops met leidinggevenden kunnen we niet genoeg het belang van de prefrontale cortex benadrukken: om goed met druk om te gaan, om duurzaam leiding te geven,… Tijdens veranderingsprocessen is het van cruciaal belang om angst bij de medewerkers weg te nemen. Deze angst werkt letterlijk verlammend, niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk voor de prefrontale cortex, en mensen kunnen letterlijk niet meer meedenken. Hun executieve functies worden door het aanwezige cortisol tot een minimum herleid….. De “wijze uil” is gaan vliegen omdat de gorilla overheerst. Men is niet meer in staat om mee te denken omdat hun eigen veiligheid in gedrang is. Men voelt zich slecht en ze kunnen maar moeilijk nog de juiste dingen doen, net zoals ik als peuter in de kerk….

Tijdens een volgende blog zullen we inzoomen op “breinwijs veranderingen begeleiden”.

Laat een bericht achter