In 2005 bracht Katie Melua het mooie liedje  9 million bicycles in Beijing uit.

Vandaag, 6 december ontdekte ik dat er in Saigon  7,4 miljoen bromfietsen zijn. Ik stond paf van dit hoge aantal, doch nog meer van de dikke smog die dit veroorzaakt in deze overbevolkte stad. Dit deed me realiseren dat we inderdaad niet zo goed bezig zijn met onze planeet.

Alhoewel er duurzame alternatieven voorhanden zijn (elektrisch) betekent dit natuurlijk niet dat de situatie voor deze mensen in Saigon snel zal veranderen. Helaas. Inertie en locale gewoontes zullen hun uiterste best doen om de actuele situatie te bestendigen. De socialistisch-communistische regering zullen eveneens hun eigen belangen bekijken in plaats van het grotere plaatje. Daarboven houden ze het bier goedkoop (dixit onze reisleidster vandaag) zodat ook de massa er niet wakker van ligt.

Op een zelfde manier zijn er in onze eigen maatschappij oplossingen voor ons stressvol leventje, voor de smog in ons hoofd. Maar ook hier staan inertie en persoonlijke gewoonten in de weg van een doorbraak. Ons emotionele brein, onze Gorilla, heer en meester in ons hoofd sinds lange tijd, zal zijn uiterste best doen om onze comfort zone, ons sociaal imago en ons ego te beschermen. Onze Gorilla saboteert ons vernieuwingsproces. Waarom? Heel eenvoudig: omdat hij bang is!

  • Wat zullen ze van me denken als ik yoga lessen volg?
  • Wat zullen mijn collega’s zeggen als ik een korte break neem om even wat ademhalingsoefeningen te doen?

In zijn database van oplossingen heeft hij enkel toegang tot vorige ervaringen en daar hoort hij dus zeker geen relaxerende muziek :-). Hierdoor blijft hij bij wat hij reeds heeft beleefd, bij wat hij kent. Bier doet de rest, ook in onze samenleving.

De oplossing voor onze maatschappij, ik zou zelfs durven beweren de énige beschikbare oplossing, is dat we leren onze Gorilla te beheersen. We doen er goed aan hem te overtuigen dat hij in sommige situaties (vooral de nieuwe en complexe situaties) niet op het podium mag. Dat we voor zulk een situaties een nieuw soort brein hebben ontwikkeld, namelijk onze prefrontale cortex. Om de metafoor door te trekken noem ik dit belangrijk gedeelte van ons brein onze Duif.

Door het schakelen naar ons prefrontaal brein, zijn we als mensen in staat om situaties vanop afstand en vanuit verschillende perspectieven te bekijken, om goed van slecht te kunnen onderscheiden, om te nunanceren en te relativeren,…, Capaciteiten die we nodig zullen helpen willen we Saigon redden van verstikking en onszelf van burn-out.